EXCLUSIEF!!!!

 

Zelf is hij iemand die de pers niet graag te woord staat en interviews geven is niet zijn favoriete bezigheid. Liever acteert hij gewoon dan dat hij erover praat. Hij zit echter al ruim 46 jaar in het vak. Dit betekent dat hij met veel mensen heeft samen gewerkt. Nationaal, maar ook Internationaal. Want in 1981 begon hij met een carrière in Hollywood. Perry van Moov.nl ging op zoek naar Nederlandse acteurs en actrices met wie hij in het verleden heeft samen gewerkt en vroeg hoe zij over hem denken. Over Nederlands trots in Hollywood, Rutger Hauer.

 

ANDEREN OVER….RUTGER HAUER

 

001.In Rutger’s tv-debuut (“Floris” uit 1969) vertolkte u de rol van Ada, zijn geliefde. Hoe is het contact met Rutger sindsdien?

       DIANA DOBBELMAN (tegenspeelster in “Floris” uit 1969): Sinds "Floris" uit 1969 heb ik niet meer met Rutger gewerkt. Ook heb ik hem sindsdien

       nooit meer gezien. Ik heb Rutger zeer zeker in interessant filmwerk gezien. Zo vond ik zijn film ‘Ladyhawke’ uit 1985 erg mooi. Hierin was Rutger te

       zien als Captain Etienne Navarre naast sterren als Matthew Broderick en Michelle Pfeiffer. Naar mijn mening is Rutger echt een heel goed filmacteur

       geworden. Zoals ze in de filmwereld zeggen: "De camera houdt van hem".

002.U heeft aan twee films met Rutger in de jaren 70 gewerkt. Wat herinnert u zich hier nog van?

       DOLF DE VRIES (tegenspeler in ‘Turks fruit’ uit 1973 en ‘Soldaat van Oranje’ uit 1977): Een van de eerste herinneringen die er bij me op komt als ik

       aan Rutger denk, is dat we met een heleboel acteurs op de set stonden voor een scène van ‘Soldaat van Oranje’ uit 1977. Plots fluisterde Rutger: "Je

       moet vooral niks zeggen want dit moet worden nagesynchroniseerd en dat gaat uren duren. Als je dus je mond niet opendoet hoef je daar niet aan

       mee te doen". Rutger was dus verder dan wij, hij kon het ‘filmvak’ al. Wat ik me ook nog goed herinner is dat ik eens in mijn eentje zat te eten in een

       café in Leiden. Een tafeltje verderop zat Rutger. Plotseling komt hij naast me zitten en zegt "Dolf, ik kan moeilijk contact met jou krijgen." Ik roep

       verbaasd uit "Je bent de eerste die dat tegen me zegt, moet jij mij eens uitleggen hoe je contact met jou moet krijgen?!" Vervolgens spraken we een

       hele tijd samen en Rutger vertelde over zijn film ideeën. Ik begreep er werkelijk geen woord van en knikte braaf van tijd tot tijd. Want als Rutger

       begint over wat hij in zijn hoofd heeft, dan klinkt dat (met alle respect) redelijk vaag. De volgende morgen heel vroeg stapte hij de schminkruimte

       binnen. Ik groette spontaan, want ik dacht dat we nu wel contact hadden. Maar niks daarvan, Rutger zag me niet. Ik vond dat absoluut niet erg, want

       ik dacht dat hij kennelijk zo was dus. Rutger speelde de hoofdrol en gaf zich daar met huid en haar en zeer professioneel aan over. Dat bewonderde

       ik diep en ik ben hem blijven bewonderen. Rutger kent geen flauwigheid. Hij is zoals hij is: recht door zee en betrouwbaar. Of hij nou populair is of

       niet, dat interesseert hem niks. Jaren later (in 2001) kwam ik uit het huis van mijn huisarts. Rutger was druk bezig om de korte film ‘The Room’ te

       regisseren. Hij zag me, kwam op me af en omhelsde me spontaan. Vervolgens nam Rutger alle tijd om met me te kletsen. Dat is iets dat hem tekent.

       Een tijd geleden zag ik Rutger op TV, hij leidde met zijn Filmfactory een cursus in Rotterdam. Jonge mensen waren scènes aan het spelen en Rutger

       keek gewichtig als regisseur toe en zei dan wat. Daar moest ik vreselijk om lachen want wat hij zei was, althans voor mij, even onbegrijpelijk als

       tijdens ons gesprek destijds in dat Leidse café. Maar de manier waarop Rutger ze toesprak was magistraal. Wat ik bijzonder vind is dat hij geen

       ijdelheid kent en als hij zich met je bemoeit een enorme intensiteit en warmte bezit. Wat Rutger internationaal bereikt heeft is ongekend en daar heb

       ik niets dan bewondering voor. Maar nog belangrijker vind ik dat hij zo volstrekt zichzelf is gebleven. Een ruwe bolster met een zeer blanke pit.

003.Kunt u uitleggen als voormalig cameraman, waarom de camera zo van Rutger houdt?

       JAN DE BONT (cameraman van ‘Turks fruit’ uit 1973, ‘Keetje Tippel’ uit 1975, ‘Max Havelaar’ uit 1976 en ‘Flesh & Blood’ uit 1985): Volgens mij komt

       dat omdat Rutger een erg sterke uitstraling heeft en daarbij een dramatisch gezicht. Dat helpt heel erg in zijn carrière. Hij heeft trouwens een mooie

       carrière voor zichzelf op weten te bouwen en ik ben erg blij voor hem.

004.Hoe kijkt u terug op uw samenwerking met Rutger?

       JEROEN KRABBE (tegenspeler in de toneelvoorstelling Cyrano de Bergerac uit 1975 en de films ‘Soldaat van Oranje’ uit 1977 en ‘Spetters’ uit

       1980): De samenwerking met Rutger vond ik altijd prima. We kennen elkaar al sinds 1961. Beiden waren we zeventien en zaten samen op de

       Toneelschool in Amsterdam. Bij ‘Soldaat van Oranje’ heb ik veel van Rutger geleerd. Hij had al meerdere films gemaakt en voor mij was het allemaal

       nieuw. Ik heb niet alle Amerikaanse films van Rutger gezien. Maar zijn beste rol vond ik die van Andreas Kartak in de Italiaanse film ‘The Legend of

       the Holy Drinker’ uit 1988.

005.‘Bride Flight’ is de eerste Nederlandse film waar Rutger, na 28 jaar afwezigheid, weer in te zien is. Hoe was het om met hem samen te

       werken?

       MARIEKE VAN DER POL (schrijfster ‘Bride Flight’ uit 2008): Ja, geweldig natuurlijk! Rutger is een hele gemoedelijke man. Hij is een legende en we

       waren enorm blij dat hij meteen “ja” zei. Maar dat zegt bij zo’n iemand nog niet alles. Het duurde namelijk nog heel lang voor de contracten getekend

       werden en het kon zijn dat Rutger in de tussentijd een andere interessante rol aangeboden zou kunnen krijgen. Hij stemde dus ook in onder

       voorbehoud. Gelukkig pakte het voor alle partijen gunstig uit. Zo’n man als Rutger is voor je film natuurlijk ook heel goed.

006.Hoe was de samenwerking met Rutger voor ‘Bride Flight’?

       BEN SOMBOGAART (regisseur ‘Bride Flight’ uit 2008): Dat verliep heel prettig. Ik had al een keer eerder met Rutger gewerkt. Hij was een week van

       tevoren aanwezig. Makkelijk was het niet om Rutger voor de film te benaderen want hij heeft het uiteraard heel druk. Hij stemde wel direct in, maar

       het duurde wel lang voordat het contract uiteindelijk getekend was. Tijdens de voorbereidingen van een scène sprak je met Rutger, waarna hij zelf

       met heel veel ideeën kwam. Voor een regisseur is dat natuurlijk heel prettig. Voor de rol van de oude Frank dachten Marieke (van der Pol - de

       schrijfster, red.) en ik eigenlijk een beetje aan Robert Redford. Rutger is een hele goeie acteur met een hele sterke aanwezigheid. Met de promotie

       van de film had ik geen probleem. Dat het zo werd gezien als de comeback film van Rutger Hauer in de Nederlandse film. Die promotie heb je voor je

       film juist nodig. De naam ‘Rutger Hauer’ alleen al geeft je film ontzettend veel publiciteit. Echte eisen had Rutger niet. Wel stond er in zijn contract dat

       hij in een first class hotel moest verblijven. Dit moest van zijn agent. Buiten het draaien om deed Rutger veel dingen alleen. Hij is een eigenzinnig

       iemand, maar hij had geen vreemde eisen. Wel heb ik gemerkt dat sommige mensen een beetje bang voor hem zijn. Mijn eigen favoriete film van

       Rutger is trouwens ‘The Hitcher’ uit 1986.

007.Hoe was het om met Rutger samen te werken?

       PETRA LASEUR (tegenspeelster in ‘Bride Flight’ uit 2008): Rutger ken ik al sinds kinds af aan. Onze ouders waren dikke vrienden. Wel vond ik heel

       de publiciteit rondom Rutger voor ‘Bride Flight’ erg overdreven, hij was gewoon gebruikt voor de publiciteit van de film. Zijn producent eiste dit, anders

       zou Rutger niet mee mogen werken. En tijdens het filmen moest er van de producent van Rutger ook een verschil zijn. Hij moest in een ander hotel

       zitten dan Pleuni (Touw), Willeke (van Ammelrooy) en mezelf. En bij het eten moest Rutger helemaal alleen zitten. Hij moest echt als een ster

       behandeld worden, ze vonden ons te laag. Toen ik bij het eten vroeg aan Rutger of hij bij ons wilde komen, toen pas kwam hij er bij en is vervolgens

       niet meer weg gegaan.

008.U bent de enige die samen met Rutger heeft gewerkt aan films voor zijn vertrek uit Nederland en aan de film ‘Bride Flight’. Vindt u dat

       Amerika hem veranderd heeft?

       WILLEKE VAN AMMELROOY (tegenspeelster in een gastrol van de tv-serie “Waaldrecht” uit 1973, de Nederlandse films ‘Het jaar van de kreeft’ uit

       1975 en ‘Grijpstra & De Gier’ uit 1979, de Franse film ‘La donneuse’ uit 1979 en de Nederlandse film ‘Bride Flight’ uit 2008): Rutger is wel een echte

       Amerikaan geworden, vind ik. Maar dat kan ook niet anders, hij woont daar alweer ongeveer 35 jaar. Toch is hij als persoon niets veranderd. Zijn

       carrière volg ik zelf niet zo. Als ik een film van hem zie, dan is dit per toeval. Hij maakt namelijk ook heel erg veel films die direct op video uit

       komen. Maar Rutger heeft een erg mooie carrière opgebouwd. Al die publiciteit rondom hem aan ‘Bride Flight’ vond ik wat overdreven, maar de pers

       vond het geweldig dat hij weer in een Nederlandse film te zien zou zijn. Wanneer je Rutger vandaag de dag voor je film kan krijgen is dat natuurlijk al

       hartstikke mooi. Daarnaast heeft hij zijn rol ook prima gespeeld.

 009.In 2001 werkte je samen met Rutger Hauer aan de korte film ‘The Room’. Hoe was dit?

       MATTIJN HARTEMINK (tegenspeler in ‘The Room’ uit 2001 en ‘Sweet Betty’ uit 2007): De korte film ‘The Room’ uit 2001 was het regiedebuut. Hij

       heeft mij dus geregisseerd. Ik speelde namelijk de jongere versie van zijn personage. Daarnaast volgde ik in 2007 nog zijn Rutger Hauer Filmfactory

       waarna we de korte film ‘Sweet Betty’ hiervoor maakte. Ook zaten we in 2008 allebei in de film ‘Bride Flight’, maar hier hadden we geen scenes

       samen. Zelf heb ik veel met het werk van Rutger. Ik keek en kijk nog steeds graag naar zijn films. Al heb ik niet echt een favoriet, zijn hele oeuvre

       vind ik eigenlijk goed. Hij was een eigenzinnig persoon en erg kritisch naar zichzelf toe. Tijdens de Filmfactory kon hij je doodleuk afbranden als hij

       iets niet goed vond, maar je wist tenminste wel wat je aan hem had door zijn directheid. Zodra Rutger in beeld kwam, dan keek je naar hem en bleef

       je naar hem kijken. Hij had iets wat maar weinig anderen acteurs en actrices hebben.

 

Journalist: Perry Krootjes